| Çocuğun kendi kendine
yemek yemeyi öğrenebilmesi için sekizinci-dokuzuncu aydan itibaren eline çatal
ve kaşık verilmelidir. Hiç kuşkusuz başlangıçta üstünü ve ortalığı
kirletecektir. Çoğu anne bu nedenle çocuk en az üç-dört yaşına gelene kadar,
kendi kendine beslenmesine karşı çıkar. Bu tutum son derece yanlıştır. Çocuğun
mamaya ellerini sokmasına ve etrafa bulaştırmasına sert tepki gösterilmemelidir.
Çocuğun masa adabına uygun beslenmeyi öğrenmesi bir gelişim sürecidir. Bu
aylarda yapacağı denemeler bu sürecin kaçınılmaz bir parçasıdır. Bu nedenle anne
ve baba çok sabırlı olmalıdır. Aksi takdirde çocuk yemek yeme konusunda ileri
yaşlara kadar birine bağımlı olur.
Bir-iki yaş arasındaki çocuklar büyüme hızları yavaşladığından
genellikle daha az yemeye başlarlar. Bu dönemde yemek seçme, yemeyi reddetme
gibi davranışlar da sıklaşır. Anne-babanın yedirme ısrarları, ödüllendirme, ceza
verme tutumları çocuğun yeme alışkanlıklarını olumsuz etkiler. Çocuğun bazı
günler az yemesi, hatta bazı öğünlerde hiç yememesi bu yaşın özelliğidir,
önemsenmemelidir.
Damak zevki yavaş geliştiğinden çocuk büyüdükçe sevdiği yemek çeşidi
de artacaktır. Değişik yemek çeşitlerine alıştırarak yemek seçme alışkanlığı
edinmemesi sağlanmalıdır. Tek tür beslenme alışkanlığının en sık rastlanan
örneği aşırı miktarda süt içme nedeniyle diğer besinlere yer
kalmamasıdır.
Bir yaşından itibaren çocuk mama iskemlesine oturtularak
aile sofrasına katılır. Anne-baba çocuğun yiyeceği besinlerin çeşidini seçer,
ancak miktar çocuğa bırakılmalıdır. Yemek zamanının sosyal bir olay olduğunu,
belli bir düzenle yenildiğini görerek öğrenir.
İki yaşına kadar çocuğun kolayca çiğneyebileceği ve
yutabileceği besinler verilmelidir. Fındık-fıstık, sosis, üzüm, şeker, phatlamış
mısır gibi yiyecekler çocuğun solunum yoluna kaçarak boğulmasına yol
açabildiğinden, çocuk üç-dört yaşına gelmeden verilmemelidir.
Bir
yaşından itibaren çocuğun:
1.Proteinler (et, balık, tavuk, yumurta,
baklagiller),
2.Sütlüler (bol kalsiyum ve protein içerikli süt, peynir,
yoğurt vb),
3.Meyve ve sebzeler (bol A ve C vitamini
içerikli),
4.Nişastalılar-tahıllardan (bol karbonhidrat içerikli un, patates,
pirinç vb) oluşan dört ana besin grubunu içeren karışık bir diyeti olmalıdır
Taze sebze ve meyvelerde su çok protein azdır;kuru
baklagillerde su az protein çoktur.
SÜT VE TÜREVLERİ:kemik-diş gelişimi.sinir sistemi ve
kaslarındüzenli çalışması için gerekli vitamin ve mineraleri içerir.
ET,YUMURTA,KURUBAKLAGİLLER
A)Koyun,sığır,kümes hayvanaları.
B)Yumurta
C)Her türlü kuru baklagiller
D)Fındık,fıstık,ceviz,susam,badem. |
